Առավոտվանից տեղը չի գտնում։ Ահավոր նյարդայնացած՝ արագ-արագ ետուառաջ է քայլում ննջասենյակում ու գոռգոռում․ «ստահա՛կ, ես քեզ սատկացնելո՛ւ եմ, կզացնելո՛ւ եմ, տրորելո՛ւ եմ․․․»։ Աղմուկի վրա Աննան զգուշորեն գլուխը ներս է մտցնում ննջասենյակի դռնից․ «ի՞նչ ա էղել, Նիկոլ, հիմա՞ ում վրա ես կատաղել»։ «Արամ Զավենիչի՛», առանց կանգ առնելու գոռում է ինքը, «էդ ստահակը առաջարկել ա օղին բոյկոտել։ Ձեռներդ կկտրեմ, արա՛․․․»։ «Լավ, է՛լի, Նիկոլ, ինքը մենակ ռուսական օղու մասին ա ասել», բացատրում է Աննան։ «Հա՞, յաթրջիի մասին բան չի՞ ասել։ Տնաշեն, բա շուտ ասա, առավոտ շուտ ներվերս քանդեց», հանգստանում է ինքը ու շարունակում․ «բա դո՞ւ ստեղ ինչ գործ ունես, էլի հետ ես եկե՞լ»։ «Բա ի՞նչ անեմ, չկարողացա նորմալ վարձով տուն ճարել գոնե մի հինգ տարով», արդարանում է Աննան։ «Հինգ տարո՞վ, այսինքն՝ մինչև 2031 թի՞վը», ճշտում է ինքը, ապա անմիջապես լայվ մտնում, սրտիկ ցույց տալիս ու սկսում գոռգոռալ․ «էն բլուրի վրայի առանձնատունն էլ «ճ» կլասի շպիոնի ձեռից առնելու եմ, ու 2031-ին դառնալու է տարեցների խնամքի կենտրոն»։ Կադրից դուրս՝ Աննան անաղմուկ ծափահարում է և ուրախությունից տեղում ցատկոտում․ «դե արի հենց էսօր էլ գնանք նայենք, կարող ա ռեմոնտի-բանի կարիք լինի․․․»։
Որոշում են այդ օրվա քարոզարշավը հենց Առինջից էլ սկսել։ Լցվում են ավտոբուս, լայվ մտնում, սրտիկները ցույց տալիս ու սկսում ագահաբար խփշտել բլինչիկները։ Բայց քանի որ ինքը առանց կծել միանգամից կուլ է տալիս՝ առաջինն է վերջացնում ուտելը ու ճառ ասում․ «էս տարածքում միշտ եղել են դղյակներ, բայց դրանք երբեք հայկական չեն եղել, դրանք եղել են օտարերկրյա լրտեսների դղյակներ․․․»։ «Լրտեսներ» բառի վրա համարյա բոլորը տեղում անհանգիստ շարժումներ են անում, բայց համարձակվում է խոսել միայն Արարատ Միրզոյանը․ «լավ, էլի, շեֆ, էդ օտարերկրյա լրտեսների թեմայով արի շատ չխոսենք»։ «Հա, իսկականից, շատ մուխանաթ թեմա յա», անհամարձակ շարունակում է Ռուբեն Ռուբինյանը և ավելացնում․ «շեֆ, կարա՞մ քո անունից էն Քըլըչին խնդրեմ՝ Թուրքիայի հատուկ ծառայությունների արխիվներից մի քանի հատոր վառեն»։ Ինքը ձայն չի հանում, բայց մի քանի րոպե անց նկատում են, որ ճանապարհից քիչ հեռու ինչ-որ տեղից ծուխ է բարձրանում։ «Յա՛, էսքան արա՞գ», ուրախությունն ու հիացմունքը մի կերպ զսպելով՝ զարմանում են սրանք, այն էլ պարզվում է՝ իրենց երազածը չի, ընդամենը «Բոլորին դեմ եմ»-ից մի քանի հոգի ճամփեզրին յուղ են վառում․․․
Հասնում են Առինջ և իջնում ավտոբուսից, բայց «սիրելի ժողովրդի» փոխարեն իրենց դիմավորում են ինչ-որ դիմակավոր ջահելներ և հրելով տանում դեպի առյուծի վանդակը։ «Հա, լա՛վ, մի՛ վախեցեք, ե՛ս կմտնեմ», տեսախցիկների առջև հոխորտում է ինքը, «ոնց որ թե էգ առյուծ ա, շատ-շատ՝ գալու ա գրկի, էրեսս լպստի ու հետս սելֆի անի․․․ ո՞նց թե որձ ա․․․ Արո՛, ո՞ւր ես․․․ Էն Արայիկ Հարությունյանն ո՞ւր ա․․․ Արո, արի ներս մտի․․․ չէ, է՛դ իմաստով չեմ ասում, ուղղակի առյուծները մսակեր են, բանջարեղեն չեն ուտում․․․»։ Բայց զգում է, որ հատկապես իրեն են հրում դեպի վանդակը․․․
Արթնանում է ծանր կանխազգացումով։